
Na het behalen van mijn bachelordiploma’s in Scandinavië studies en Muziekwetenschap, ben ik in Örebro terecht gekomen voor een master Muziekwetenschap. Hier ben ik het verenigings-leven ingedoken…

Vorig jaar augustus meldde ik mij, zonder goede reden, aan voor de minor Zweeds. Het enige dat ik wist was: ik wil in het buitenland studeren en een nieuwe taal leren. Mijn kennis van Zweeds – en de andere Scandinavische talen, als ik heel eerlijk ben – ging niet veel verder dan de naam van de IKEA-kast in mijn woonkamer. Toch heb ik het Zweeds altijd al een heel aanlokkelijke taal gevonden, misschien juist omdat het zo mysterieus was: terughoudend, noordelijk volk, maar toch met zo’n temperamentvolle manier van spreken. Buiten een tripje naar Denemarken in een ver verleden, was ik bovendien nog nooit in Scandinavië geweest. Om kort te gaan: ik had geen idee wat ik moest verwachten.

Normaliter is Noorwegen een rustig land. De steden zijn kalm en de mensen terughoudend. Maar dan
is het opeens eind april, en verschijnen overal jongeren in rode broeken op straat. Ze delen visitekaartjes uit,
versieren partybussen en knallen daarmee drie weken lang, al zuipend en feestend, door de stad, om daarna nog
even hun eindexamens te maken… Ja, dit is echt hoe het eraan toegaat in een Noors examenjaar. Ik moet zeggen
dat ik als Nederlander toch wel een beetje jaloers ben op deze traditie. Ik had ook graag een paar memorabele
weken gehad, in plaats van een tegenvallend examengala en een veel te korte stunt. Toch heeft deze traditie ook
een keerzijde: sommige studenten worden buitengesloten en raken depressief.
Welkom bij de 'russefeiring', de gestoorde Noorse eindexamentraditie.

Zweden staat erom bekend dat het voorop loopt in gendergelijkheid. Dat begint al in de kleuterklas. Zo zijn alle Zweedse scholen verplicht om te streven naar gendergelijkheid in de klas (Shutts et al. 3), maar er zijn ook Zweedse scholen die een extra stap zetten: de zogenaamde genderneutrale scholen. Deze scholen vermijden zoveel mogelijk het gebruik van han/hon (hij/zij) en gebruiken in plaats daarvan het Zweedse onzijdige voornaamwoord hen. Daarnaast passen ze verhalen en liedjes aan om traditionele genderrollen tegen te werken en wordt er geprobeerd gendergebonden gedrag te vermijden (Shutts et al. 4). Hier is veel ophef over ontstaan. Is genderneutraal onderwijs schadelijk voor kinderen?
Gaat het te ver, of is het juist nodig?