Kleine eilanden zijn alleen voor vogels
Als een uithoek van Europa, ver weg van
de vrijgevochten, wilde en kleurrijke steden van het vasteland, kunnen de Faeröer nog wel eens een beklemmend gevoel geven voor zijn inwoners. Niet alleen fysiek, aangezien de eilanden klein zijn en grotendeels bestaan uit dramatische fjorden, maar ook geestelijk kan de eilandenreeks nog kleinzielig overkomen. Van alle gebieden in het Noorden zijn de Faeröer misschien nog wel het meest traditioneel, zowel maatschap-pelijk als religieus, en wordt liever te weinig dan te veel gezegd. Wellicht is het dan ook geen wonder dat een van de eerste films gemaakt op de Noord-Atlantische stapstenen deze dyna-miek van beklemmendheid behandelt. In haar tweede speelfilm 'Bye Bye Bluebird' (1999) bekijkt de Faeröerse regisseuse Katrin Ottarsdóttir wat er gebeurt met zij die de wereld gezien hebben en niet meer helemaal passen in het idyllische plaatje van de eeuwenoude eilandssamenleving. Een confrontatie tussen hen en het traditionele; óf misschien juist wel met zichzelf…