Recensie

Kleine eilanden zijn alleen voor vogels

Als een uithoek van Europa, ver weg van de vrijgevochten, wilde en kleurrijke steden van het vasteland, kunnen de Faeröer nog wel eens een beklemmend gevoel geven voor zijn inwoners. Niet alleen fysiek, aangezien de eilanden klein zijn en grotendeels bestaan uit dramatische fjorden, maar ook geestelijk kan de eilandenreeks nog kleinzielig overkomen. Van alle gebieden in het Noorden zijn de Faeröer misschien nog wel het meest traditioneel, zowel maatschap-pelijk als religieus, en wordt liever te weinig dan te veel gezegd. Wellicht is het dan ook geen wonder dat een van de eerste films gemaakt op de Noord-Atlantische stapstenen deze dyna-miek van beklemmendheid behandelt. In haar tweede speelfilm 'Bye Bye Bluebird' (1999) bekijkt de Faeröerse regisseuse Katrin Ottarsdóttir wat er gebeurt met zij die de wereld gezien hebben en niet meer helemaal passen in het idyllische plaatje van de eeuwenoude eilandssamenleving. Een confrontatie tussen hen en het traditionele; óf misschien juist wel met zichzelf…

Noors schoon op het grote doek

Voor Nordom een bestuursjaar doen kan druk zijn, maar het heeft ook zo zijn voordelen. Het gebeurt namelijk niet elke dag dat je door de Noorse ambassade uitgenodigd wordt voor een filmpremière. Medebestuurslid Stefan en ik lieten deze kans dan ook zeker niet aan ons voorbijgaan en brachten op een frisse februariavond een bezoekje aan EYE.

Anders Zorn; Zweedse idylle op Hollandse bodem.

"In de tentoonstelling Anders Zorn: de Zweedse Idylle probeert Kunstmuseum Den Haag ook het Nederlandse publiek bekend te maken met Zorns werk. Natuurlijk als Scandinavist de ultieme kans om een stukje Zweden in Nederland te ervaren."